Klik op het plaatje voor een vergroting...

Rosendo is gescheiden en werkt in een raffinaderij. Terwijl zijn huishoudster de zaakjes binnen het huis regelt, vind je hem tussen zijn vogeltjes. Zijn zwager Ricoberto heeft ook een passie voor het kweken van vogels en woont 10 minuten lopen bij hem vandaan. Bij Ricoberto heb ik persoonlijk al drie grasparkieten en vier valkparkieten gekocht. Rosendo doet niet meer aan grasparkieten.

Terwijl we in zijn achtertuin wandelen en al het mooie staan te bewonderen, scharrelen er vele, voornamelijk witte pauwduiven en kippen rond onze voeten. Het is er op de grond gezellig druk. “Verleden week hebben wat kinderen mij geholpen de volièretuin schoon te maken, maar helaas is het nu weer rommelig”, verontschuldigt Rosendo zich. Het is mij duidelijk dat het vrijwel onmogelijk is voor een alleenstaande werkende man met zoveel vogels om dit voortdurend brandschoon te houden. “De kippen” vertelt hij, “zijn om mijn tuin schoon te houden. Ze eten alles op wat te tegenkomen. Zodoende heb ik ook geen last van ongedierte.”

Je kan heel goed aan Rosendo zien dat hij erg trots is op zijn gevleugelde vrienden. Vooral is hij trots als hij vermoedt dat hij een unieke mutatie heeft weten te kweken. Hij kan mij precies vertellen welke vogel van welke ouders komt en hoe oud ze zijn. Van ieder individuele vogel kan hij wel iets vertellen. Zo heeft hij bijvoorbeeld twee halsbandparkieten die een gouden gloed over het verenkleed hebben. “Dit zijn de enige twee gouden halsbandparkieten op Aruba” weet hij mij te vertellen.

De volières zijn allen ongeveer twee meter hoog en dat geeft mij dus de kans om binnen te komen en wat foto’s te maken. Ik kan goed merken dat de vogels gewend zijn aan menselijk gezelschap, maar het flitslicht van de camera vonden de meeste toch wel wat vreemd en beangstigend.

Mijn oog valt op de fel gekleurde zonparkieten. Deze echt prachtige bontgekleurde parkieten broeden slecht 1 x per jaar en leggen ongeveer drie eieren. Met moet tijdig reserveren en diep in de buidel tasten om een exemplaar te bemachtigen. Ze houden veel van het zonlicht. Terwijl anderen in de schaduw willen zitten, komen de zonparkieten een zonnebad nemen. Ik veronderstel dat dit de reden is van hun naam.

Alle vogels krijgen parkietenzaad te eten en zonnebloempitten. Rosendo koopt ze in balen van 25 kilogram en 10 balen van elk. Daarnaast geeft hij zijn vogels regelmatig verse groenten en fruit. Ook brood wil hij hun regelmatig geven. De zonnebloempitten hebben volgens Rosendo de functie om zijn vogeltjes iets meer “body” te geven. Hij klaagt wel over de verkrijgbaarheid van voedingssupplementen op Aruba en de prijs daarvan. Dat de vogels in het zonnetje kunnen zitten maakt al veel goed volgens hem. De in het wild groeiende Aloë op Aruba blijkt voor zijn vogels een absolute lekkernij te zijn. De plant gaat met pot en al de volière in en er is van de plant in de kortste keren niets meer van over.

Als er gebroed moet gaan worden, wordt er iets meer groenvoer verstrekt, maar voor de rest blijft Rosendo hetzelfde dieet verstrekken. Het komt wel eens voor dat een popje besluit dat ze genoeg heeft van het broeden. Dit kan verschillende redenen hebben. Het kan zijn dat de volière te druk is, het popje zelf niet helemaal in conditie is of andere factoren waarbij het popje de beslissing neemt om er mee op te houden. Hierbij kan zij één of meerdere eieren uit het nest werpen en als dat dit niet snel genoeg lukt, er een gaatje in prikken. Zelfs na het uitkomen van de eieren, kan een pop motivatie verliezen om voor haar jongen te zorgen. Zij zou teveel afgeleid kunnen zijn of de pop schat de kansen va het jong te gering. Het jong wordt dan niet of matig gevoerd. Zij zou zelfs het jong kunnen trachten te doden. Volgens Rosendo zijn veel problemen van dit soort te herleiden naar slechte behuizing en/of overbevolking. Een grote ruime volière met een bescheiden aantal bewoners geeft voor Rosendo de beste kweekresultaten. Ook moet voor het broedende paar altijd water en voedsel voorradig zijn.

Hij doet regelmatig ook nestcontrole. Als hij eieren ontdekt, wacht hij 10 dagen om te kijken of ze bevrucht zijn door ze tegen het licht te houden. Zo niet, zal hij ze onmiddellijk verwijderen. Geen verspilling van kostbare energie op eieren die niet zijn bevrucht. Toch kan het gebeuren dat een ei is bevrucht maar niet uit wil komen. Voor hem is dat nog een vraagteken, maar als de tijd is verstreken worden ze wel verwijderd.

Ik heb Rosendo niet horen spreken over het met de hand grootbrengen van jongen, en achteraf ben ik vergeten het hem te vragen. Als ik zijn situatie zo inschat, denk ik niet dat hij daar tijd voor heeft. De natuur zal zich in deze vermoedelijk zelf behelpen.

De climax van het kweken zijn de mutatiekleuren. Vol spanning wacht hij tot de eieren uitkomen zodat hij naar de kleur kan kijken. Blij als een klein kind en trots als een pauw toont hij dan de nieuwe mutatie aan andere kwekers. Het is de kroon op zijn werk.

Zo laat Rosendo de vleugel en staart zien van een Roseicolli wat mooi diep paars (Grape) is gekleurd. Dit blijkt volgens hem zeldzaam te zijn en is dus ook bezig om deze kleurmutatie te kweken. Ik was onder de indruk om te zien hoe hij een vogel ving in zijn volière. In plaats van achter de vogels aan te rennen met een net, bleef hij rustig staan en liet eerst de vogels tot rust komen. Daarna tracht hij voorzichtig het net over de vogel te leggen. Als het niet lukt, wacht hij weer rustig en probeert het weer. “Dit geeft minder stress. Stress is heel slecht voor vogels.” Heel langzaan en behoedzaam pakt hij zijn vogeltje op en houdt zijn kop vast tussen duim en wijsvinger zodat het niet bijten kan. Ideale houding om het snaveltje bij te knippen.

 Rosendo vertelt: “Vroeger stond mijn tuin vol met badkuipen. Ik kweekte namelijk vissen. Later stond mijn tuin vol met kennels, toen waren het honden. Sinds een jaar of negen heb ik vogels. Dit bevalt me prima, het zijn rustige dieren.” Terwijl hij rondkijkt, straalt er een trotse blijk uit zijn ogen alsof hij zeggen wil; “Kijk dat heb ik toch weer prima voor elkaar zo.”

Inmiddels kweekt hij Zonparkieten, Baardparkieten, Roseicolli’s, Personata’s, Halsbandparkieten, Valkparkieten en Pauwduiven. Meer soorten betekent meer ruimte nodig. Vroeger kweekte hij ook Grasparkieten, Vinken, Kanaries en enkele andere soorten, maar vond deze soorten te gevoelig voor ziekten. De kweek vogels werden bij hem altijd een jaar of twee a drie. Roseicolli’s en Personata’s worden sterker naarmate ze ouder worden, Grasparkieten worden zwakker…aldus Rosendo. Het is moeilijk om sterke parkieten op Aruba te vinden. Er wordt niets of zeer weinig geïmporteerd, dus heeft men te kampen met een steeds zwakker wordende parkietenfamilies. In Europa hoeft met dit probleem niet te hebben, de keuze is aldaar veel ruimer.

De meest voorkomende ziekten onder zijn vogels zijn darminfecties en geïnfecteerde ogen. Ondanks behandeling met antibiotica, overleeft slechts twee van de tien de behandeling. Hier is het belangrijk hoe snel men in de gaten krijgt dat je vogel ziek is. Twee van de tien keer ben je er dus op tijd bij. Met deze informatie kon ik Rosendo vol trots het goede advies weggeven om 1 gram 100% citroenzuur toe te voegen per 1 liter water ter preventie van darminfecties. Het is immers bekend dat alle professionele kromsnavel kwekerijen dit succesvol doen.

Het is meneer Rosendo Faro duidelijk dat het kweken van vogels zeer veel tijd kost wil men niet voor verrassingen komen te staan. Hoe meer vogels, des te moeilijker word het om een zieke te herkennen. Men moet het gedrag van de ouders in de gaten kunnen houden tegenover de jongen. Men moet kunnen herkennen of de jongen goed worden gevoed, of er jaloerse soortgenoten in de volière zitten. Voor dit alles heeft men veel tijd en veel geduld nodig. Minder tijd betekend meer slachtoffers. Men moet ook de financiële middelen hebben om de volière met de vogels in conditie te houden. Na veel fouten en veel jaren komt men er achter dat er nog steeds valt te leren en dat “veronderstellingen een bron is van veel kwaad en leed”. Hij liet mij duidelijk weten dat in de tijd toen hij begon, op Aruba het internet geeneens bestond. Hij was afhankelijk van wat anderen hem vertelde en boekjes. Nu is Aruba zeer klein dus veel medekwekers zal men er niet vinden. Dan nog, kweken ze ook de vogels die jij wilt kweken? Vele beginnen als kip zonder kop met als resultaat…dode of lijdende vogels. De smet op een kweker is zijn ongeduld en onwetendheid.

Rosendo is een kweker die echt hart heeft voor zijn vogels. Ze zijn hem zeer geliefd en hij is er zeer trots op. Elke volière heeft hij eigenhandig gebouwd en is daar ook trots op. Men kan echt aan hem merken dat hij het liefst heel de dag in zijn volièretuin rondwandelt en de boel in de gaten houd. Zijn dagelijkse verantwoordelijkheden zoals het werk bijvoorbeeld, laten dat natuurlijk niet toe.

Ik denk dat we in ieder geval op Aruba nog veel van meneer Rosendo Faro zullen horen.

Dick.

Alle foto’s op pagina’s [Mijn parkieten] [Mijn parkietenfoto’s] [Mijn valkparkieten] [Aruba] [Meer vogelfoto’s] en al de daar onderliggende pagina’s, alsmede enkele foto’s verdeeld over meerdere pagina’s, zo ook de banner, zijn en blijven allen eigendom van Dick Rikkengaa (www.bikebird.com). Doch kunt u ongevraagd deze gebruiken voor niet commerciële doeleinden.

Aruba Savaneta 2004 ~ 2005 - Door: Dick Rikkengaa - Met: NetObjects Fusion 7.02